Reprezentacja Izraela w piłce nożnej mężczyzn – najważniejsze mecze i piłkarze

Reprezentacja Izraela w piłce nożnej to drużyna z bogatą, choć często niedocenianą historią. Choć na arenie międzynarodowej nie zdobyła wielkich trofeów, jej jedyny udział w finałach Mistrzostw Świata w 1970 roku oraz triumf w Pucharze Azji AFC w 1964 roku pozostają kamieniami milowymi izraelskiej piłki. Unikalna podróż tej reprezentacji przez trzy różne konfederacje kontynentalne – Azję, Oceanię i Europę – czyni ją wyjątkowym przypadkiem w futbolu międzynarodowym. Poznaj najważniejszych zawodników, legendarne mecze i momenty, które definiują historię reprezentacji Izraela.

Reprezentacja Izraela w piłce nożnej – kluczowi zawodnicy obecnego składu

Obecny skład reprezentacji Izraela łączy doświadczonych graczy z młodszymi piłkarzami, którzy regularnie występują w ligach europejskich. Trenerem kadry jest Ran Ben Shimon, który prowadzi zespół od niedawna i stawia na dynamiczny, ofensywny styl gry.

Pełną listę zawodników, którzy reprezentują Izrael w obecnym sezonie, wraz z ich numerami, pozycjami i klubami, znajdziesz w zestawieniu poniżej.

Legendy reprezentacji Izraela – piłkarze, którzy zapisali się w historii

Izraelska Piłkarska Galeria Sław wybrała w 2009 roku pięciu najlepszych piłkarzy w historii kraju. To właśnie oni wyznaczyli standardy dla kolejnych pokoleń i stanowią punkt odniesienia dla każdego, kto chce zrozumieć historię tej reprezentacji.

Mordechai Spiegler – największy z największych

Mordechai Spiegler został wybrany jako największy piłkarz w historii Izraela, a jego nazwisko jest synonimem sukcesu izraelskiej piłki. Strzelił jedynego gola Izraela w historii Mistrzostw Świata – przeciwko Szwecji w 1970 roku. To właśnie on kapitanował drużynie podczas historycznego turnieju w Meksyku.

Po sukcesie na mundialu Spiegler przeniósł się do zagranicznych lig. Krótko grał w Paryżu, a następnie trafił do New York Cosmos, gdzie miał okazję grać u boku Pelego – jednego z najlepszych piłkarzy w historii. Jego kariera za granicą otworzyła drzwi dla kolejnych izraelskich zawodników do występów w najlepszych ligach świata.

Yossi Benayoun – rekordzista występów

Yossi Benayoun, pomocnik, ma na koncie rekordowe 99 występów w reprezentacji Izraela w latach 1998-2017. Inne źródła podają nawet 102 mecze, co czyni go bezsprzecznie najbardziej utytułowanym reprezentantem kraju pod względem liczby występów.

Benayoun zrobił imponującą karierę w angielskiej Premier League. Grał dla West Ham United, Liverpoolu, Chelsea (gdzie wygrał Ligę Europy UEFA w sezonie 2012-13), a także dla Arsenalu i Queens Park Rangers. Jest współliderem strzelców reprezentacji z 24 bramkami. Jego wszechstronność, technika i wizja gry sprawiły, że przez dwie dekady był filarem kadry narodowej.

Eran Zahavi – król strzelców

Eran Zahavi jest najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Izraela z 35 golami. Ten napastnik lub ofensywny pomocnik wyróżnia się niesamowitą skutecznością przed bramką. Dwukrotnie został wybrany Izraelskim Piłkarzem Roku (2013 i 2014) i przez trzy kolejne sezony był królem strzelców izraelskiej ekstraklasy.

Zahavi grał w PSV Eindhoven w holenderskiej Eredivisie, gdzie udowodnił, że potrafi strzelać gole na najwyższym europejskim poziomie. Jego obecność w kadrze przez lata gwarantowała zagrożenie pod bramką rywali.

Pozostali członkowie „piątki marzeń”

Izraelska Galeria Sław wybrała także Eyala Berkovica, Haima Revivo, Eli Ohanę i Uri Malmiliana jako pięciu najlepszych w historii. Eyal Berkovic, ofensywny pomocnik o wyjątkowych umiejętnościach technicznych, rozegrał 78 meczów dla Izraela i jest uważany za jednego z najlepszych zawodników w historii kraju. Grał dla West Ham United, Manchesteru City i Celticu, gdzie zachwycał kibiców swoją zdolnością do kreowania sytuacji i podań.

Haim Revivo był utalentowanym pomocnikiem ofensywnym, który grał w Hiszpanii i Turcji, znany z dryblingów i umiejętności strzeleckich. Ta piątka stanowi fundament, na którym zbudowano tożsamość izraelskiej piłki.

Inne ważne postacie

Dudu Aouate, bramkarz, reprezentował Izrael 78 razy w latach 1999-2013, będąc najczęściej występującym golkiperem w historii kadry. Bibras Natcho, piłkarz pochodzenia nieżydowskiego, wystąpił 88 razy dla Izraela w latach 2010-2023, zdobywając 4 bramki.

Ciekawostka: Ya’akov Hodorov, zwany „Ptakiem”, uważany jest przez wielu za najlepszego bramkarza w historii Izraela. W 1958 roku podczas meczu eliminacji MŚ z Walią w Cardiff złamał nos w zderzeniu z Johnem Charlesem, ale kontynuował grę i wykonał dziesiątki akrobatycznych obron.

Mistrzostwa Świata 1970 – największy sukces reprezentacji Izraela

W 1970 roku reprezentacja Izraela po raz pierwszy zakwalifikowała się do finałów Mistrzostw Świata. Do dziś pozostaje to jedynym udziałem tej drużyny w mundialu, co czyni ten turniej najważniejszym wydarzeniem w historii izraelskiej piłki.

Droga do Meksyku

Kwalifikacje do MŚ 1970 miały niezwykły przebieg. Korea Północna, ćwierćfinalista poprzedniego turnieju, została zdyskwalifikowana po odmowie gry w Izraelu z powodów politycznych. Izrael otrzymał wolny los w pierwszej rundzie i przeszedł bezpośrednio do drugiej, gdzie dzięki bojkotom politycznym awansował dalej.

Polityczna sytuacja wokół Izraela miała ogromny wpływ na eliminacje. System losowania zapewnił, że Izrael i Maroko nie trafią na siebie, ponieważ Maroko groziło wycofaniem się z turnieju, jak zrobiło to dwa lata wcześniej podczas olimpijskiego turnieju piłkarskiego.

Grupa śmierci w Meksyku

Izrael trafił do „grupy śmierci” – najtrudniejszej w turnieju. W grupie B znaleźli się dwaj byli zwycięzcy Pucharu Świata – Włochy i Urugwaj, oraz silna Szwecja, gospodarz turnieju z 1958 roku.

Pierwszy mecz przeciwko Urugwajowi zakończył się porażką 0-2. Drugie spotkanie ze Szwecją było kluczowe dla obu drużyn, które przegrały swoje pierwsze mecze. Izrael zremisował ze Szwecją 1-1, zremisował z późniejszym finalistą Włochami 0-0 i przegrał z Urugwajem 0-2. Gol przeciwko Szwecji, strzelony przez Mordechaia Spieglera, pozostaje jedynym golem Izraela w historii Mistrzostw Świata.

Drużyna zakończyła Mundial 1970 z dwoma punktami, jednym golem i nadzieją, że ich osiągnięcie zostanie powtórzone przez przyszłe pokolenia. Niestety, do dziś nikt tego nie dokonał.

Izrael zdobył w Meksyku 2 punkty i strzelił 1 gola – statystyki skromne, ale historyczne dla kraju, który na mundial czekał od momentu powstania państwa w 1948 roku.

Puchar Azji 1964 – jedyne wielkie trofeum

Izrael był wicemistrzem Pucharu Azji AFC w 1956 i 1960 roku, a w 1964 roku, jako gospodarz, wygrał turniej. To jedyne wielkie trofeum w historii reprezentacji i jedno z najważniejszych osiągnięć izraelskiej piłki.

Sukces ten miał miejsce w czasach, gdy Izrael był pełnoprawnym członkiem Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej (AFC). W latach 60. XX wieku reprezentacja Izraela rywalizowała z takimi potęgami azjatyckimi jak Iran, Korea Południowa i Hongkong o supremację w regionie.

Po Igrzyskach Azjatyckich w 1974 roku w Iranie i napięciowej porażce Izraela z Iranem 0-1 w finale, Kuwejt i inne kraje muzułmańskie i arabskie odmówiły gry przeciwko nim. W konsekwencji Izrael został wydalony z konfederacji.

Najważniejsze mecze reprezentacji Izraela

Poza Mistrzostwami Świata 1970 i Pucharem Azji, reprezentacja Izraela rozegrała kilka pamiętnych spotkań, które przeszły do historii.

Zwycięstwo 3-2 w Paryżu przeciwko Francji w 1993 roku oraz 5-0 przeciwko Austrii w 1999 roku to jedne z najbardziej spektakularnych wyników w historii kadry. Mecz z Austrią był szczególnie ważny, bo pokazał potencjał ofensywny drużyny w eliminacjach do ważnego turnieju.

Kuriozalne kwalifikacje do MŚ 1958

Historia kwalifikacji do Mistrzostw Świata 1958 jest jedną z najbardziej niezwykłych w futbolu. Izrael wygrał swoją grupę walkowerem, ponieważ trzej przeciwnicy – Turcja, Indonezja i Sudan – odmówili gry.

Sytuacja polityczna doprowadziła do tego, że Izrael wygrał etap kwalifikacyjny do MŚ 1958 dla Azji i Afryki bez rozegrania ani jednego meczu. FIFA jednak ustaliła zasadę, że żadna drużyna nie może awansować bez rozegrania przynajmniej jednego spotkania. Walia, która zajęła drugie miejsce w swojej grupie za Czechosłowacją, została wylosowana do barażu, który wygrała. Izrael przegrał oba mecze 0-2 i nie awansował do finałów.

Wędrówka przez konfederacje – unikalna historia

Izrael to jedyna drużyna, która brała udział w rozgrywkach trzech różnych regionalnych federacji piłkarskich – Oceanii, Azji i Europy. Ta niezwykła podróż wynikała przede wszystkim z przyczyn politycznych.

Era azjatycka (1954-1974)

Izrael był jednym z członków założycieli Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej (AFC) po uzyskaniu niepodległości w 1948 roku. Izrael rywalizował w AFC w latach 1954-1974. W tym okresie zdobył największy sukces – Puchar Azji w 1964 roku.

W 1974 roku Izrael został wykluczony z rozgrywek AFC, po tym jak Kuwejt i inne kraje muzułmańskie i arabskie odmówiły gry przeciwko niemu. Propozycja została przyjęta głosami 17 do 13 przy 6 wstrzymujących się.

Epizod oceaniczny (1989-1994)

Po wykluczeniu z AFC Izrael przez pewien czas grał bez przynależności do żadnej konfederacji, a następnie próbował swoich sił w eliminacjach oceanicznych. W 1989 roku Izrael wygrał drugą rundę OFC (Oceania), zajmując miejsce przed Australią i Nową Zelandią. W rezultacie dotarł do barażu CONMEBOL-OFC, aby reprezentować Oceanię i zagrać przeciwko Kolumbii z Ameryki Południowej o Mundial 1990, ale przegrał (1-0, 0-0).

To był najbliższy moment od 1970 roku, kiedy Izrael mógł ponownie zagrać na Mistrzostwach Świata. Porażka w dwumeczu z Kolumbią pozostaje jednym z najbardziej bolesnych momentów w historii kadry.

Przejście do Europy (od 1994)

W 1994 roku Izrael otrzymał pełne członkostwo w UEFA, 20 lat po opuszczeniu Azji. Od tego czasu reprezentacja rywalizuje w europejskich eliminacjach do Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy.

W Europie Izrael był stosunkowo niewielkim narodem piłkarskim, choć z pewnymi sukcesami. Nigdy nie udało się zakwalifikować do finałów Mistrzostw Europy, choć kilkakrotnie był blisko.

Ranking FIFA i pozycja międzynarodowa

Według stanu na kwiecień 2025 roku Izrael zajmował 78. miejsce w rankingu FIFA mężczyzn; najwyższa pozycja w historii to 15. miejsce, najniższa 99., a średnia to około 53. miejsca.

Najwyższą pozycję – 15. miejsce – reprezentacja osiągnęła w listopadzie 2008 roku pod wodzą izraelskiego trenera Drora Kashtana. Był to efekt udanych eliminacji do Euro 2008, gdzie Izrael prezentował się bardzo dobrze, choć ostatecznie nie awansował.

Najwyższy ranking FIFA: 15. miejsce (listopad 2008)
Najniższy ranking FIFA: 99. miejsce
Średnia pozycja: około 53. miejsca

Współczesne wyzwania i eliminacje

Reprezentacja Izraela w piłce nożnej wciąż walczy o powrót do wielkiego turnieju. Najnowsza kampania eliminacji do Mistrzostw Świata 2026 zakończyła się pewnym zwycięstwem 4-1 nad Mołdawią. W ciągu ośmiu meczów eliminacyjnych Izrael osiągnął bilans czterech zwycięstw i czterech porażek bez remisów, co dało 12 punktów i trzecie miejsce w grupie I. Te wyniki nie wystarczyły jednak do awansu.

Norwegia zajęła pierwsze miejsce z kompletem punktów i awansowała bezpośrednio, podczas gdy Włochy znalazły się w barażach. Izrael po raz kolejny został wyeliminowany przed fazą finałową.

W eliminacjach do Euro 2024 sytuacja wyglądała podobnie. Izrael został wyeliminowany na etapie barażów, podobnie jak w poprzedniej edycji. Zajęli trzecie miejsce w grupie eliminacyjnej i zapewnili sobie miejsce w barażach dzięki statusowi zwycięzcy grupy w Lidze Narodów 2022-2023. Przeciwko Islandii w półfinale barażów ścieżki B objęli prowadzenie po rzucie karnym Erana Zahaviego w 31. minucie, ale nie utrzymali przewagi i zostali rozbici (1-4). Punktami zwrotnymi meczu były czerwona kartka Roya Revivo w 73. minucie za brutalny faul oraz nieudany rzut karny Erana Zahaviego 7 minut po czerwonej kartce, gdy wynik wynosił 1-2.

Stadiony i mecze domowe

Od czasu budowy Sammy Ofer Stadium w Hajfie, Teddy Stadium w Jerozolimie, Turner Stadium w Beer Szewie, Netanya Stadium w Netanii i Bloomfield Stadium w Tel Awiwie – reprezentacja Izraela rotuje swoje oficjalne mecze domowe między tymi pięcioma obiektami.

Wcześniej głównym stadionem narodowym był Ramat Gan Stadium, który służył drużynie przez dziesięciolecia. Obecnie nowoczesne areny zapewniają lepsze warunki zarówno dla zawodników, jak i kibiców.

Podczas wojny w Gazie Izrael rozgrywał większość swoich meczów domowych na Węgrzech. Sytuacja geopolityczna wciąż wpływa na logistykę i organizację spotkań kadry narodowej.

Przyszłość reprezentacji Izraela

Mimo braku awansu do wielkiego turnieju od 1970 roku, izraelscy kibice nie tracą nadziei. Kadra dysponuje kilkoma utalentowanymi zawodnikami grającymi w europejskich ligach, a infrastruktura piłkarska w kraju stale się rozwija.

Trener Ran Ben Shimon obiecał bardziej dynamiczny i ofensywny styl gry. Choć wiąże się to z większą liczbą straconych bramek, ma również przynieść więcej emocji i szans na zdobycie punktów przeciwko silniejszym rywalom. Filozofia trenera opiera się na budowaniu zespołu jako kolektywu, a nie poleganiu na indywidualnych gwiazdach.

Historia pokazuje, że reprezentacja Izraela potrafi zaskoczyć – czy to triumfem w Pucharze Azji, czy awansem do Mistrzostw Świata. Kibice wierzą, że kolejne pokolenia zawodników w końcu powtórzą sukces z 1970 roku i zakwalifikują się do wielkiego turnieju, tym razem jako część europejskiej rodziny futbolowej.