Rankingi Everton – pozycje w Premier League na przestrzeni lat

Everton to jeden z najbardziej rozpoznawalnych klubów w historii angielskiej piłki. Klub z Liverpoolu spędził w najwyższej lidze rekordowe 123 sezony, opuszczając elitę tylko czterokrotnie w całej historii. Pozycje Evertonu w rankingach Premier League i wcześniejszych edycjach First Division pokazują fascynującą historię – od dominacji w latach 80. po walkę o utrzymanie w ostatnich sezonach. Dla kogoś, kto chce zrozumieć trajektorię tego klubu, kluczowe jest przyjrzenie się konkretnym danym i trendom z ponad 130 lat występów na najwyższym poziomie.

Historia Evertonu w najwyższej lidze – liczby, które robią wrażenie

Everton rozegrał w najwyższej lidze rekordowe 117 lat, opuszczając najwyższy poziom rozgrywkowy tylko w czterech sezonach (1930-31, 1951-52, 1952-53, 1953-54). To osiągnięcie stawia klub na absolutnym szczycie pod względem ciągłości występów w elicie angielskiej piłki.

W XX wieku Everton wystąpił w 83 sezonach najwyższej ligi – więcej niż jakikolwiek inny klub – osiągając średnią pozycję 8.15. Ta statystyka pokazuje, że przez większość swojej historii The Toffees byli solidnym klubem środka stawki z okresami prawdziwej dominacji.

Everton był jednym z dwunastu klubów założycielskich Football League w 1888 roku, co czyni go jedną z najstarszych profesjonalnych drużyn piłkarskich na świecie.

Klub ma na koncie występy w najwyższej lidze nieprzerwanie od 1954 roku – tylko Arsenal może pochwalić się dłuższą serią. Ranking Evertonu w kontekście historycznym plasuje go wśród absolutnej elity angielskiego futbolu.

Złote lata – tytuły mistrzowskie i dominacja w tabeli

Everton zdobył dziewięć tytułów mistrzowskich w latach: 1890-91, 1914-15, 1927-28, 1931-32, 1938-39, 1962-63, 1969-70, 1984-85 i 1986-87. Każdy z tych sezonów oznaczał pierwsze miejsce w rankingu ligowym, co dziś wydaje się odległym wspomnieniem.

Szczególnie imponujący był sezon 1927-28, kiedy Dixie Dean ustanowił rekord Anglii, strzelając 60 goli ligowych w jednym sezonie. Ten wyczyn pozostaje niepokonany do dziś i jest symbolem dominacji klubu w przedwojennej erze.

Okres	Liczba tytułów	Najlepsza pozycja	Charakterystyka
1890-1915	2	1. miejsce	Początek dominacji, pierwsze sukcesy
1927-1939	3	1. miejsce	Era Dixie Deana, przedwojenna potęga
1962-1970	2	1. miejsce	Odrodzenie po II wojnie światowej
1984-1987	2	1. miejsce	Złota era Kendalla, europejskie sukcesy

W 1985 roku Everton nie tylko wygrał ligę, ale także zdobył Puchar Zdobywców Pucharów – swój pierwszy europejski trofeum. Pozycja Evertonu w rankingu europejskim była wówczas na najwyższym poziomie w historii klubu.

Era Howarda Kendalla – szczyt możliwości

Po objęciu funkcji menedżera w 1981 roku Howard Kendall doprowadził Everton do Pucharu Anglii w 1984, mistrzostwa i Pucharu Zdobywców Pucharów w 1985, kolejnego tytułu w 1987 oraz trzech z rzędu Charity Shield w latach 1984-86. W tym okresie rankingi Evertonu regularnie pokazywały klub w czołówce nie tylko krajowej, ale i europejskiej.

Sezon 1985-86 był bliski potrójnej koronie, ale porażka z Manchesterem United w finale FA Cup uniemożliwiła ten wyczyn. Everton był wówczas wicemistrzem zarówno ligi, jak i Pucharu Anglii, przegrywając oba razy z lokalnym rywalem Liverpoolem w lidze i United w pucharze.

Lata 90. – trudne czasy i walka o stabilizację

Everton był klubem założycielskim Premier League w 1992 roku, ale miał trudności ze znalezieniem odpowiedniego menedżera. Pozycje w rankingu Premier League w tym okresie były dalekie od historycznych standardów klubu.

Joe Royle, który przejął drużynę w 1994 roku, poprawił sytuację klubu, ratując go przed spadkiem i prowadząc do zwycięstwa w Pucharze Anglii w 1995 roku. W sezonie 1995-96 drużyna wspiąła się na szóste miejsce w Premiership. To był ostatni wielki sukces klubu – ranking Evertonu pokazywał od tego momentu głównie pozycje w środku tabeli.

W 1997 roku Howard Kendall wrócił na trzecią kadencję jako menedżer, ale klub zakończył sezon na siedemnastym miejscu, unikając spadku tylko dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu od Bolton Wanderers. To był jeden z najgorszych momentów w historii – pozycja Evertonu w rankingu Premier League nigdy wcześniej nie była tak niska.

W sezonie 1997-98 Everton był zaledwie jedno miejsce od strefy spadkowej – dramatyczny spadek formy dla klubu z tak bogatą historią.

Era Davida Moyesa – powrót do stabilności

David Moyes objął stanowisko w marcu 2002 roku i poprowadził Everton do bezpiecznego piętnastego miejsca. W sezonie 2002-03 klub zajął siódmą pozycję – najwyższą od 1996 roku. Rankingi Evertonu zaczęły ponownie wskazywać na klub aspirujący do europejskich pucharów.

Czwarte miejsce w sezonie 2004-05 zapewniło Evertonowi kwalifikację do europejskich rozgrywek. To była najlepsza pozycja klubu w erze Premier League, choć od powstania Premier League w 1992 roku najwyższym osiągnięciem pozostaje czwarte miejsce z 2005 roku.

Sezon	Pozycja	Menedżer	Uwagi
2002-03	7	David Moyes	Pierwsze pełne okno Moyesa
2004-05	4	David Moyes	Najlepsza pozycja w erze PL
2007-08	5	David Moyes	Kwalifikacja do Pucharu UEFA
2008-09	5	David Moyes	Finał FA Cup
2013-14	5	Roberto Martinez	72 punkty – najlepszy wynik od lat

Moyes ustanowił Everton jako regularnego uczestnika czołówki Premier League, choć nie zdobył żadnego trofeum. Klub był finalistą Pucharu Anglii w 2009 roku. Pozycja Evertonu w rankingu angielskich klubów była w tym okresie stabilna i przewidywalna.

Martinez i chwilowy powrót do czołówki

Roberto Martinez, który zastąpił Moyesa w 2013 roku, poprowadził Everton do piątego miejsca w Premier League w swoim pierwszym sezonie, zdobywając 72 punkty – najlepszy wynik klubu od 27 lat. Ranking Evertonu w tym sezonie pokazywał klub na progu europejskiej elity.

Następny sezon przyniósł jednak rozczarowanie – klub dotarł do 1/8 finału Ligi Europy, gdzie przegrał z Dynamem Kijów, a w lidze zajął jedenaste miejsce. Ten spadek formy zapoczątkował serię problemów, które nasilały się w kolejnych latach.

Ostatnia dekada – spadek w rankingach i walka o przetrwanie

Od 2016 roku pozycje Evertonu w rankingu Premier League systematycznie się pogarszały. Klub przechodził przez rewolwer menedżerski, zatrudniając i zwalniając trenerów w szybkim tempie.

Ronald Koeman został zwolniony w październiku 2017 roku, gdy klub znajdował się na 18. miejscu. Zastąpił go Sam Allardyce w listopadzie 2017, który doprowadził drużynę do ósmego miejsca. To był pierwszy poważny sygnał alarmowy – ranking Evertonu nigdy wcześniej w erze Premier League nie wskazywał na realne zagrożenie spadkiem.

Marco Silva został zwolniony 6 grudnia 2019 roku po serii słabych wyników, które pozostawiły klub w strefie spadkowej. Bilans Silvy wynosił 24 wygrane i 24 porażki w meczach ligowych.

W trzech przypadkach (1998, 2004 i 2023) Everton zajął 17. miejsce – jedno powyżej strefy spadkowej. Każdy z tych sezonów był dramatyczny dla kibiców The Toffees.

Kary punktowe i walka o utrzymanie

17 listopada 2023 roku klub otrzymał 10 punktów kary ze skutkiem natychmiastowym za naruszenie zasad rentowności i zrównoważonego rozwoju Premier League. Everton odnotował straty w wysokości 124,5 miliona funtów w ciągu trzech lat do 2021-22, podczas gdy limit wynosił 105 milionów. To była największa kara punktowa w historii Premier League, przewyższająca dziewięć punktów odjętych Portsmouth w 2010 roku.

Później Everton otrzymał dodatkowe dwa punkty kary po drugim naruszeniu przepisów PSR. Ranking Evertonu w tym sezonie był fałszowany przez te kary – bez nich klub zajmowałby znacznie wyższą pozycję.

W sezonie 2022-23 Everton ledwo uniknął spadku, wygrywając 1-0 z Bournemouth w ostatnim meczu sezonu pod wodzą nowego menedżera Seana Dyche’a. Klub zdobył zaledwie 36 punktów w 38 meczach – najgorszy wynik w systemie trzech punktów za zwycięstwo.

Sezon	Pozycja końcowa	Punkty	Menedżer	Sytuacja
2021-22	16	39	Benitez/Lampard	Walka o utrzymanie
2022-23	17	36	Lampard/Dyche	Uratowani w ostatniej kolejce
2023-24	15*	40*	Sean Dyche	8 punktów kary (10-2)

Rewolwer menedżerski – wpływ na pozycje w tabeli

Niestabilność na stanowisku trenera miała bezpośredni wpływ na rankingi Evertonu. Od odejścia Moyesa w 2013 roku klub zatrudnił dziewięciu różnych menedżerów.

Rafael Benitez został mianowany 30 czerwca 2021 roku, stając się zaledwie drugim człowiekiem zarządzającym zarówno Evertonem, jak i Liverpoolem. Jego kadencja trwała jednak tylko sześć miesięcy – został zwolniony 16 stycznia 2022 roku, co czyni go najkrócej urzędującym stałym menedżerem w historii Evertonu.

Frank Lampard zastąpił Beniteza pod koniec stycznia 2022, ale również został zwolniony 23 stycznia 2023 roku, ledwo przetrwawszy rok. Tydzień po zwolnieniu Lamparda, 30 stycznia 2023, Sean Dyche został mianowany nowym menedżerem Evertonu.

9 stycznia 2025 roku Dyche został zwolniony, gdy Everton znajdował się punkt powyżej strefy spadkowej. Dwa dni później, 11 stycznia 2025, David Moyes zgodził się na dwuipółletni kontrakt powrotu do klubu po prawie 12 latach. Pozycja Evertonu w rankingu w momencie powrotu Moyesa była alarmująco niska.

Porównanie z innymi klubami – gdzie Everton plasuje się historycznie

Everton jest klubem z drugim najdłuższym nieprzerwanie trwającym pobytem w najwyższej lidze angielskiej i zajmuje trzecie miejsce w rankingu wszech czasów pod względem punktów. To pokazuje, że mimo ostatnich problemów, historyczna pozycja klubu pozostaje silna.

Everton ma zarówno najwięcej remisów, jak i porażek w najwyższej lidze spośród wszystkich klubów. Ta statystyka odzwierciedla długą obecność w elicie, ale także okresową nieskuteczność w zdobywaniu pełnej puli punktów.

Everton dzieli z Manchesterem United rekord bycia aktualnym mistrzem przez najdłuższy czas – 20 lat, choć w nietypowych okolicznościach. Klub wygrał mistrzostwo w 1915 i pozostał mistrzem do sezonu 1919-20 z powodu anulowania rozgrywek podczas I wojny światowej. To samo wydarzyło się po tytule z 1939 roku aż do wznowienia rozgrywek w 1946-47 po II wojnie światowej.

Rekordy klubowe wpływające na ranking

Everton ustanowił wiele rekordów, które wpłynęły na jego pozycje w rankingach przez lata:

• Rekordowe zwycięstwo ligowe: 9-1 przeciwko Manchester City (3 września 1906)
• Rekordowa porażka ligowa: 0-7 trzykrotnie – przeciwko Sunderlandowi (1934), Wolverhampton (1939) i Arsenalowi w Premier League (11 maja 2005)
• Najwyższa frekwencja ligowa: 78 299 widzów przeciwko Liverpoolowi (18 września 1948)

Everton był pierwszym klubem, któremu wręczono trofeum i medale Mistrzostwa Ligi, a także pierwszym klubem, który wygrał Mistrzostwo Ligi na dwóch różnych stadionach domowych (Anfield i Goodison Park).

Perspektywy na przyszłość – czy ranking Evertonu się poprawi?

Powrót Davida Moyesa w styczniu 2025 roku daje nadzieję na stabilizację. Szkocki menedżer już raz uratował klub przed spadkiem i ustanowił go jako solidnego uczestnika środka tabeli Premier League.

Klub zmaga się jednak z poważnymi problemami finansowymi, które doprowadziły do bezprecedensowych kar punktowych. W sezonie 2025-26 Everton zajmuje obecnie dziewiąte miejsce z bilansem 10-7-10 i 37 punktami, co sugeruje pewną poprawę w stosunku do poprzednich dramatycznych sezonów.

Kluczowe wyzwania dla poprawy pozycji Evertonu w rankingu Premier League to:

1. Stabilizacja finansowa i uniknięcie kolejnych kar punktowych
2. Utrzymanie Davida Moyesa na dłużej niż jego poprzedników
3. Inwestycje w kadrę przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad PSR
4. Odbudowa mentalności zwycięskiej po latach walki o utrzymanie

Wnioski – od potęgi do walki o przetrwanie

Rankingi Evertonu na przestrzeni lat opowiadają historię jednego z największych klubów w Anglii, który przeszedł dramatyczną transformację. Od dziewięciu tytułów mistrzowskich i dominacji w latach 80., przez stabilny środek tabeli w erze Moyesa, aż po walkę o utrzymanie w ostatnich sezonach.

Pozycja Evertonu w rankingu Premier League spadła z czwartego miejsca w 2005 roku do regularnej walki o utrzymanie po 2020 roku. Klub, który przez 117 lat był stałym elementem najwyższej ligi, nagle znalazł się w sytuacji, w której każdy sezon jest walką o przetrwanie.

Mimo to historyczne osiągnięcia pozostają imponujące – trzecie miejsce w rankingu wszech czasów pod względem punktów, rekordowa liczba sezonów w najwyższej lidze, dziewięć mistrzostw. To fundamenty, na których Everton może odbudować swoją pozycję, jeśli uda się rozwiązać problemy finansowe i zapewnić stabilność sportową.

Ranking Evertonu w przyszłości będzie zależał od tego, czy klub zdoła wrócić do wartości, które uczyniły go potęgą – stabilności, mądrego zarządzania i długoterminowego planowania. Historia pokazuje, że The Toffees potrafią być wielkimi. Pytanie brzmi, czy potrafią to powtórzyć w nowoczesnej, skomercjalizowanej erze Premier League.